nýtt blögg

Ég gerði Víking samsekan og nú er bloggið flutt á http://vikinguroghalla.blogspot.com. Kíkið við!

Atburðir gærdagsins

... voru lygilegir. Eftir að hafa rifið mig upp úr notalega rúminu mínu að heimili Hainge-fjölskyldunnar, þar sem ég gisti, var ferðinni heitið með strætisvagni niður í bæ að hefja íbúðaleit sem staðið gæti í vikur, jafnvel mánuði. Og já, það kemur kannski á óvart, en B&B-ið mitt er alls ekki gistiheimili, heldur býr þar Frú Hainge með sonum sínum tveimur og sefur meira að segja í næsta herbergi við mig. Þetta er alveg magnað fyrirkomulag.

Úti var rigning, svo ég hrósaði happi að vera með glimmergræna regnponsjóið mitt og öslaði í því niður að strætóstoppistöð. Þar beið ég öfugum megin vegar í dágóða stund (vinstri umferðin ekki alveg komin í blóðið) og spjallaði við eldri herramann um breytingar á loftslagi jarðar. Sem betur fer áttaði ég mig áður en það var of seint og hljóp yfir götuna rétt í tæka tíð til að ná strætó niður á Nautavað.

Það tekur alla tíma að venjast vinstri umferðinni.

Fyrri hluta dags skoðaði ég tvær íbúðir, hvora í sínum hluta bæjarins. Sú fyrsta var ekki sem ógeðslegust, en kom ekki til greina þar sem þröngir, dimmir gangar og enn þrengri stigi gerðu allar píanóvonir að engu. Maðurinn sem sýndi mér íbúðina var áhugaverðari, og fór mestur tími minn í að gaumgæfa hann. Hann var um fimmtugt, með hvítt hár í tagli og með margvísleg húðflúr - þar á meðal lítinn, fagurmótaðan kross á miðju enni. Já, krakkar, þetta var gamall proper effin' skinhead! Ég hefði líklega ekki áttað mig á því ef Guðrún Sóley hefði ekki búið mig undir Bretlandsferðina með því að sýna mér bíómyndina This is England, en eftir hana var ég útlærð í skinnhausafræðum. Vesalings maðurinn var hinn vinalegasti, en fortíðin sótti augljóslega á hann - til dæmis í formi nýrnasteina sem kvöldu hann mjög á meðan skoðunarferð minni stóð (já, hann sagði mér það) - hann gat varla gengið upp stigann.

This is England

Næsta íbúð sem ég skoðaði var ógeðslegasta rottuholudópistabæli sem ég hef komið inn í, flagnandi veggfóður, saggi, myglað teppi og ógeðsleg garðhúsgögn í pínulítilli boru undir súð í ömurlegu hverfi. Já, krakkar, hún Amy vinkona mín Winehouse myndi ekki einu sinni láta bjóða sér hana. Svei! Ég tók einhverjar myndir þar inni til að skjalfesta viðbjóðinn - ég var að taka eftir að á myndinni af klósettinu er kakkalakki á gólfinu. Og svo var hún ekki einu sinni ódýr!

Sjáiði hvað þetta er ógeðslegt?

Þessi byrjun gaf ekki góða von um framhaldið - ég gekk aftur inn í miðbæinn í örvinlun, keypti mér pret-a-manger samloku og settist að snæðingi með nokkrum ógæfumönnum á bekk brostinna vona. Það yrði ómögulegt að finna íbúð. Á því augnabliki hefði mig aldrei getað grunað að dagurinn myndi enda í trylltum fögnuði í Skjaldjóns-leikúsinu, þar sem ég myndi hlusta á krýningarmúsík eftir Händel og tralla halelúja með kontratenórunum, klökk af gleði yfir húsnæðisgæfu sem ég trúi varla enn - en frá því verður sagt í næsta þætti!

The Sheldonian Theatre

Skál fyrir þessum

Þeir eru svo sætir þessir karlar, manni getur ekki annað en þótt vænt um þá. Skál fyrir þeim!

Annars verður þessi síða líklega í salti þangað til Uxnafurðan leggur á mann einhvers konar tilkynningaskyldu. Þangað til er bara skálað fyrir hinum og þessum.

Næst á dagskrá